Onder 2.10. Parket bij de Hoge Raad 22 januari 2016

Het hof heeft de stellingen over en weer opgevat in die zin “dat in de onderhandelingen de draagkracht van de man is berekend en dat berekeningen ter tafel lagen” en dat de behoefte van de vrouw toen is besproken en berekend (rov. 3.6). In de redenering van het hof behoeft de omstandigheid dat partijen de omvang van die behoefte in het midden hebben gelaten omdat zij het daarover niet eens konden worden, niet te betekenen dat partijen bewust zijn afgeweken van de wettelijke maatstaven. Innerlijk tegenstrijdig of anderszins (logisch) onbegrijpelijk is dat oordeel m.i. niet. In onderhandelingen over de hoogte van een bijdrage in het levensonderhoud met inachtneming van de wettelijke maatstaven kan de draagkracht fungeren als een maximum: zodra de draagkracht van de onderhoudsplichtige is vastgesteld en deze de behoeften van de tot onderhoud gerechtigde niet overschrijdt, kunnen partijen in het midden laten of de behoefte hoger is dan die draagkracht: een eventueel hogere behoefte zal normaliter niet leiden tot vaststelling van een onderhoudsbijdrage die de draagkracht van de tot onderhoud verplichte ex-echtgenoot te boven gaat. In een dergelijk geval leggen de onderhandelende partijen de behoefte en de draagkracht ten grondslag aan de alimentatieovereenkomst, maar laten zij de omvang van de behoefte in het midden voor zover deze de draagkracht overschrijdt. Uit de in het cassatierekest aangehaalde gedingstukken heeft het hof niet behoeven op te maken dat partijen, toen zij het convenant sloten, het erover eens waren dat de behoefte van de vrouw in het geheel niet ter zake deed. Evenmin is het hof met dit oordeel buiten de grenzen van de rechtsstrijd in appel getreden.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/3bf4712b7699e1fc6bbb00b24aff53c048502d5a062651be3d93f11291226381 | shasum -a 256