Onder 2.29 Parket bij de Hoge Raad 12 februari 2016

Subonderdeel 1.7 klaagt dat het hof met zijn beslissing in de rov. 2.9 en 2.12 van het tussenarrest van 16 september 2014 dat het niet beslissen op de aanvraag voor de oorspronkelijk verleende, maar op 30 juni 1995 vernietigde milieuvergunning dan wel op de aanvraag van 5 juni 1996 onrechtmatig is, de grondslag van de vordering van [verweerder] heeft verlaten, althans de grenzen van de rechtsstrijd heeft miskend, althans een ontoelaatbare verrassingsbeslissing heeft gegeven. Volgens het subonderdeel heeft [verweerder] zijn vordering gebaseerd op het verlenen door de Gemeente van vier later vernietigde milieuvergunningen en het feit dat hij zijn (bouw)plannen daardoor lange tijd niet kon realiseren. Hij heeft aan zijn vordering niet ten grondslag gelegd dat de Gemeente (zelfstandig) onrechtmatig heeft gehandeld door niet op de zojuist genoemde aanvragen te beslissen. Hij heeft slechts bij wijze van verweer tegen de stelling van de Gemeente dat hij na de vernietiging op 30 juni 1995 tot de aanvraag van 6 juli 2000 onnodig lang heeft stilgezeten, aangevoerd dat hij een nieuwe aanvraag heeft ingediend en daarmee niet heeft stilgezeten, terwijl de Gemeente nalatig is geweest in het oppakken van die aanvraag. Daarin valt geen beroep op een zelfstandig onrechtmatig handelen van de Gemeente te lezen dat is gebaseerd op een schending van de art. 7:11 en 7:25 Awb door niet op de aanvragen van [verweerder] te beslissen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/29da6a4968160b35a4712976363069df984be1f8257348506eba22a30c42cb6b | shasum -a 256