Onder 2.43 Parket bij de Hoge Raad 12 februari 2016

De door het hof bij de toepassing van art. 6:101 BW betrokken verantwoordelijkheid van de Gemeente heeft geleid tot een beperking van de mate waarin naar het oordeel van het hof de aan [verweerder] toe te rekenen omstandigheid van diens inactiviteit gedurende een periode van (afgerond) twee en een half jaar tot de schade heeft bijgedragen, en daarmee tot een beperking van de vermindering van de vergoedingsplicht van de Gemeente op grond van eigen schuld van [verweerder] ten aanzien van zijn vertragingsschade. De causaliteitsafweging door het hof heeft uiteindelijk geleid tot een verdeling van de schade in de verhouding 75-25% over de periode 1995-2000 (zie ook rov. 2.23 van het tussenarrest van 16 september 2014, op één na laatste volzin). Daarbij ware overigens te bedenken dat een verdeling in de verhouding van 50-50% de schade over de periode gedurende welke [verweerder] inactief is geweest volledig voor zijn rekening zou laten, terwijl moeilijk kan worden aangenomen dat, naast de aan de Gemeente toe te rekenen gebrekkigheid van de eerste vergunning, niet ook het uitblijven van een beslissing, daar waar de Gemeente tot beslissen verplicht was, tot de schade over diezelfde periode heeft bijgedragen . De door het hof vastgestelde verdeling komt uiteindelijk erop neer dat de schade over de periode waarover [verweerder] inactiviteit kan worden verweten, gelijkelijk over partijen is verdeeld, terwijl de schade over periode waarover [verweerder] een dergelijk verwijt niet treft, volledig voor rekening van de Gemeente als aansprakelijke partij komt.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/29da6a4968160b35a4712976363069df984be1f8257348506eba22a30c42cb6b | shasum -a 256