Onder 2.50 Parket bij de Hoge Raad 12 februari 2016

Ook het beroep op de relatie waarin partijen verkeerden kan niet tot het oordeel leiden dat de Gemeente de brief van 24 september 1999 als een door [verweerder] gemaakt ondubbelzinnig voorbehoud van het recht op nakoming van de verbintenis uit onrechtmatige daad had moeten opvatten. Daarbij ware allereerst te bedenken dat de schriftelijke mededeling waarin de schuldeiser zich ondubbelzinnig zijn recht op nakoming voorbehoudt, door de wetgever juist al is bedoeld als milde variant op de aanmaning, die de verhouding tussen partijen inderdaad (verder) onder druk zou kunnen zetten. De Gemeente behoefde niet erop bedacht te zijn dat de advocaat van een schuldeiser zich, omwille van de goede verhoudingen, ter stuiting van de verjaring nog voorzichtiger dan met een dergelijke mededeling zou uitlaten, in het bijzonder door de delictuele aansprakelijkheid van de Gemeente en het recht op nakoming van de tot schadevergoeding strekkende verbintenis uit onrechtmatige daad in het geheel niet aan te roeren. Overigens heeft de door het hof aangenomen wens verdergaande polarisatie te voorkomen (de advocaat van) [verweerder] niet ervan weerhouden in de betrokken brief de Gemeente een gerechtelijke procedure aan te kondigen en een zodanige procedure (zij het over een geheel andere kwestie dan de aanspraken van [verweerder] uit hoofde van onrechtmatige daad) ook daadwerkelijk te entameren.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/29da6a4968160b35a4712976363069df984be1f8257348506eba22a30c42cb6b | shasum -a 256