Onder 2.8 Parket bij de Hoge Raad 12 februari 2016

De gemeente heeft zowel in haar “akte uitlatingen en indiening producties ten behoeve van comparitie” (hierna: akte uitlating 28 augustus 2013) als bij gelegenheid van de comparitie van partijen op 28 augustus 2013 gesteld dat geen causaal verband bestaat tussen de grond voor vernietiging van het eerste vergunningsbesluit en de door [verweerder] gestelde schade. De reden voor vernietiging was het ontbreken van een ammoniakreductieplan, als bedoeld in de van 1 april 1996 tot 1 januari 2000 geldende Interimwet ammoniak en veehouderij (hierna: de Interimwet) in de gemeente. Een dergelijk plan bood een verruiming van de mogelijkheden tot vergunningverlening in verband met de mogelijkheid voor de gemeente om af te wijken van de strenge grenswaarden van de Interimwet. Er gold geen verplichting voor de gemeente om een dergelijk plan op te stellen. In de antwoordakte noemt de gemeente dit, onder verwijzing naar de parlementaire geschiedenis, een discretionaire bevoegdheid (antwoordakte sub 8-9). Bovendien geldt, aldus de gemeente, blijkens de uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak: zonder plan geen vergunning. Van toerekening van schade aan de vernietigde eerste vergunning kan daarom volgens de gemeente geen sprake zijn. In het tussenarrest is [verweerder] in de gelegenheid gesteld hierop te reageren, hetgeen hij bij de onder 1.1 vermelde akte heeft gedaan.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/29da6a4968160b35a4712976363069df984be1f8257348506eba22a30c42cb6b | shasum -a 256