Onder 2.9 Parket bij de Hoge Raad 12 februari 2016

Het hof overweegt als volgt. De centrale stelling van de gemeente is dat een rechtmatig besluit niet anders had kunnen luiden dan de weigering van de vergunning. Daarom is door de vernietiging van de eerste vergunning geen schade ontstaan, aldus de gemeente: De gemeente ziet hierbij evenwel voorbij aan de omstandigheid dat zij na de vernietiging van de eerste vergunning, zoals in de Algemene wet bestuursrecht besloten ligt, gehouden was om alsnog te beslissen op de op dat moment weer openliggende aanvraag (dan wel de gelijkluidende beslissing op bezwaar), zoals zij bij gelegenheid van de comparitie van partijen in hoger beroep ook heeft erkend (proces-verbaal 28 augustus 2014 pagina 4 laatste alinea) en het hof in het arrest van 21 mei 2013 in rechtsoverweging 4.14 reeds heeft beslist. Het staat tussen partijen vast dat de gemeente niet (spontaan) alsnog heeft beslist op de aanvraag voor een milieuvergunning van [verweerder] . Het verweer van de gemeente dat zij op basis van gedragingen van [verweerder] had geconcludeerd dat hij geen uitspraak meer verlangde op zijn aanvraag voor een vergunning gaat niet op, reeds omdat voor een afstand van recht het enkele stilzitten onvoldoende is. Dat [verweerder] uitdrukkelijk heeft afgezien van een nieuwe beslissing op zijn aanvraag is gesteld noch gebleken. Hiermee staat vast dat de gemeente ook in zoverre onrechtmatig jegens [verweerder] heeft gehandeld, immers in strijd met de artikelen 7:11 en 7:25 Awb. Dat [verweerder] geen gebruik heeft gemaakt van publiekrechtelijke rechtsmiddelen tegen een dergelijk uitblijven van een beslissing staat aan de vaststelling van de onrechtmatigheid niet in de weg (HR 25 oktober 2002, NJ 2003,171).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/29da6a4968160b35a4712976363069df984be1f8257348506eba22a30c42cb6b | shasum -a 256