Onder 2.14 Parket bij de Hoge Raad 12 februari 2016

Doorgaans betreft het bedoelde leerstuk een “belastend” besluit, zoals bijvoorbeeld een weigering van een gevraagde vergunning, welke besluit door de bestuursrechter wordt vernietigd. Volgens het leerstuk van de besluitaansprakelijkheid verplicht het alsdan voor onrechtmatig te houden besluit de betrokken overheid in beginsel tot vergoeding van de daaruit voortvloeiende schade (in het geval van een geweigerde vergunning zal dat doorgaans vertragingsschade zijn, ontstaan doordat de aanvrager van de vergunning de door hem beoogde exploitatie niet heeft kunnen aanvangen), tenzij een condictio sine qua non -verband tussen het voor onrechtmatig te houden besluit en die schade ontbreekt. Dat laatste is in het bijzonder dan het geval, indien in plaats van het vernietigde besluit reeds aanstonds een wél rechtmatig besluit had kunnen worden genomen, dat naar aard en omvang eenzelfde schade als het vernietigde besluit tot gevolg zou hebben gehad. Doorgaans gaat het dan om een besluit van gelijke strekking als het vernietigde besluit; zo staat in het voorbeeld van de vernietigde weigering van de gevraagde vergunning aan causaal verband in de weg dat de gevraagde vergunning ook rechtmatig had kunnen worden geweigerd. Waar ook een rechtmatige weigering mogelijk was, heeft de aanvrager als gevolg van de onrechtmatige weigering geen voor vergoeding in aanmerking komende schade geleden.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/29da6a4968160b35a4712976363069df984be1f8257348506eba22a30c42cb6b | shasum -a 256