Onder 2.6. Parket bij de Hoge Raad 10 juni 2016

Het hof heeft dit niet miskend. In de rechtspraak over art. 1:268, lid 2 onder a, (oud) BW is aandacht besteed aan gevallen waarin de ouder die met het gezag is bekleed, bereid is het kind in een (door de kinderrechter aan te wijzen) pleeggezin of tehuis te laten verblijven: is er dan toch nog grond voor een ontheffing? In HR 7 april 2000 is beslist dat, ondanks instemming van de met het gezag belaste ouder met een uithuisplaatsing, een ontheffing noodzakelijk kan zijn wanneer niet valt uit te sluiten dat de ouder in de nabije toekomst niet langer zal instemmen met de uithuisplaatsing . De begrippen ‘onmacht’ en ‘ongeschiktheid’ impliceren geen verwijt aan de desbetreffende ouder. Zij omvatten ook een ongeschiktheid of onmacht die wordt veroorzaakt door of samenhangt met de bijzondere eigenschappen van het kind of de bijzondere omstandigheden waarin het kind zich bevindt ten tijde van het nemen van een beslissing. In het onderhavige geval betreft het, naar de vaststelling van het hof, ernstig beschadigde kinderen met bijbehorende bijzondere opvoedingsbehoeften. Onder omstandigheden mag de rechter die over de feiten oordeelt voorrang geven aan het belang van het kind bij een ongestoorde voortgezette hechting in het pleeggezin, zonder onzekerheid over de jaarlijkse verlenging van de ondertoezichtstelling, boven het belang van de ouder bij behoud van het gezag. Naar mate het kind langer in het pleeggezin verblijft, is het meer in het belang van het kind om daar te blijven, nu ingrijpende wijzigingen schadelijk kunnen zijn voor de ontwikkeling van het kind. De belangen van de ouder, in de zin van art. 8 EVRM en art. 3 en 20 IVRK, wegen in dat geval minder zwaar .

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/c5e653b2834b377763a0bbaeb4712539bf414fbb710d81d503621faf6d75ae01 | shasum -a 256