Onder 2.9 Parket bij de Hoge Raad 10 juni 2016

Het hof heeft in het bestreden arrest niet uitdrukkelijk vastgesteld, maar evenmin uitgesloten dat de afhandelingsregeling tot doel heeft de werknemers die hun VUT-rechten door de afschaffing van de VUT-regeling volledig hebben verloren, te compenseren. Ik verwijs naar rov. 3.7, waarin het hof de desbetreffende stelling van NLR heeft weergegeven (“Het doel van de Afhandelingsregeling is om de werknemers die hun VUT-rechten door de afschaffing van de VUT-regeling volledig hebben verloren, te compenseren.” ) en naar rov. 3.15, waarin het hof althans veronderstellenderwijs van de juistheid van die stelling is uitgegaan ( “Ook als, zoals NLR stelt, het doel van de Afhandelingsregeling is om werknemers die in het geheel geen VUT-rechten meer hebben onder de nieuwe regeling, daarvoor te compenseren, is het gevolg van de regeling dat een verschil in beloning wordt gecreëerd dat niet te rechtvaardigen is.” ). Dat de afhandelingsregeling tot doel heeft de werknemers die hun VUT-rechten door de afschaffing van de VUT-regeling volledig hebben verloren, te compenseren, heeft bij die stand van zaken in cassatie als uitgangspunt te gelden. Als uitgangspunt heeft in cassatie te gelden voorts dat dit doel legitiem is, nu het hof in rov. 3.10 de legitimiteit van het door de afhandelingsregeling gemaakte leeftijdsonderscheid in het midden heeft gelaten ( “Daargelaten of het door de Afhandelingsregeling gemaakte leeftijdsonderscheid (…) een legitiem doel dient (…).” ).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/4cf475ba5229dfe5bde98e64fd70fba9d7467f94c1fdaf8bb83de3d88efd266e | shasum -a 256