Onder 3.4 Parket bij de Hoge Raad 10 juni 2016

Aan [verweerders] kan worden toegegeven dat een verwijzing naar rov. 3.8 niet zou hebben misstaan. Nu echter ook voor [verweerders] evident was dat de primaire klacht over het bestaan van rechtens relevante verschillen tussen de positie van werknemers geboren in en na 1950 enerzijds en die van werknemers geboren vóór 1950 anderzijds, slechts op rov. 3.8 betrekking kon hebben en NLR (anders dan de mrs. Sagel en Van ’t Wout verdedigen) niet heeft uitgesloten dat haar klacht met betrekking tot de (on)vergelijkbaarheid van de positie van de in en na 1950 geboren werknemers enerzijds en die van de vóór 1950 geboren werknemers anderzijds tegen die rechtsoverweging was gericht, behoort die klacht niet buiten behandeling te blijven op de grond dat zij niet aan de aan een cassatiemiddel te stellen eisen voldoet. Als evident is tegen welke rechtsoverweging een klacht zich richt, zou het naar mijn mening van een excessief (en met art. 6 EVRM strijdig ) formalisme getuigen die klacht buiten behandeling te laten op de enkele grond dat een uitdrukkelijke verwijzing naar (het nummer van) de betrokken rechtsoverweging ontbreekt. Tot dat laatste dwingt de rechtspraak van de Hoge Raad mijns inziens ook niet. De Hoge Raad verlangt dat de cassatiedagvaarding duidelijk maakt tegen welke beslissing of overweging de rechts- of motiveringsklacht zich richt, zonder echter uit te sluiten dat ook zonder uitdrukkelijke vermelding van (het nummer van) de betrokken rechtsoverweging daarover voldoende duidelijkheid kan bestaan :

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/4cf475ba5229dfe5bde98e64fd70fba9d7467f94c1fdaf8bb83de3d88efd266e | shasum -a 256