Onder 1.12 Parket bij de Hoge Raad 10 juni 2016

Het onderscheid dat NLR maakt door de eindejaarsuitkering slechts te verhogen voor werknemers die geboren zijn in en na 1950 beschouwt het hof echter wel als een onderscheid naar leeftijd in de zin van de art. 3 WGBLA. Werknemers die zijn geboren vóór 1 januari 1950 ontvangen, in tegenstelling tot jongere werknemers, geen geboortejaarafhankelijke eindejaarsuitkering. De enkele omstandigheid dat [verweerders] nog wel op een VUT-regeling aanspraak kunnen maken en hun jongere collega’s niet meer, brengt volgens het hof nog niet met zich dat [verweerders] in een geheel andere positie dan die jongere collega’s verkeren. Door de overgangsregeling zijn ook de VUT-rechten van [verweerders] ingeperkt. De 5%-compensatieregeling, die mede was bedoeld bedoeld om hen te compenseren voor inperking van hun rechten, is door het hof Amsterdam bij arrest van 27 juli 2010 ontoereikend geoordeeld, onder meer omdat oudere werknemers “meer rechten kunnen doen gelden op de voor een nieuwe regeling beschikbare middelen dan jongere” . Dat [verweerders] niet tot de categorie oudere werknemers zouden behoren, kan uit dat arrest niet worden afgeleid; het hof heeft daarin op geen enkele wijze te kennen gegeven dat werknemers die geboren zijn vóór 1 januari 1950 geen aanspraak op een hogere eindejaarsuitkering zouden kunnen doen gelden. In het arrest van 27 juli 2010 kan volgens het hof dan ook geen rechtvaardiging worden gevonden voor de beperking van het toepassingsbereik van de afhandelingsregeling tot werknemers geboren na 1 januari 1950 (rov. 3.8-3.9).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/4cf475ba5229dfe5bde98e64fd70fba9d7467f94c1fdaf8bb83de3d88efd266e | shasum -a 256