Onder 1.12 Parket bij de Hoge Raad 10 juni 2016

Het hof heeft in het midden gelaten of het in de afhandelingsregeling gemaakte leeftijdsonderscheid een legitiem doel dient, omdat de regeling naar het oordeel van het hof niet passend en noodzakelijk in de zin van art. 7 lid 1 onder c WGBLA is. Volgens het hof verschilt de positie van [verweerders] nauwelijks van die van werknemers geboren na 1 januari 1950 op het moment dat beiden 63 jaar worden. Op die leeftijd kunnen [verweerders] met VUT gaan en ontvangen dan nog gedurende twee jaar 75% van het laatstverdiende brutojaarsalaris, dus 150% totaal. De werknemer die op grond van de afhandelingsregeling aanspraak kan maken op een geboorteafhankelijke eindejaarsuitkering kan beslissen vervroegd uit te treden en kan twee jaar tot zijn pensioen overbruggen met een gecumuleerde eindejaarsuitkering van 146%. Het verschil tussen beide groepen springt volgens het hof echter in het oog als men ervoor kiest niet vervroegd uit te treden maar tot 65-jarige leeftijd door te werken. [verweerders] hebben dan ieder jaar hun salaris, aangevuld met een eindejaarsuitkering van 5% ontvangen, terwijl de na 1 januari 1950 geboren werknemer op zijn 65-ste kan vaststellen dat hij behalve zijn salaris met 5% eindejaarsuitkering óók de geboortejaarafhankelijke eindejaarsuitkering over de jaren vanaf 2007 uitgekeerd heeft gekregen. Voor de werknemer die is geboren in 1950 komt dat neer op een bedrag aan extra inkomsten van 156% van het gemiddelde van het over de jaren 2007-2014 genoten brutojaarsalaris. Dat verschil in beloning, dat eerst ontstaat op het moment dat ervoor wordt gekozen om door te werken, dient naar het oordeel van het hof te worden meegewogen bij de beoordeling of de afhandelingsregeling als een passend en noodzakelijk middel kan worden beschouwd voor het bereiken van het doel dat met die regeling wordt beoogd (rov. 3.10-3.14).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/4cf475ba5229dfe5bde98e64fd70fba9d7467f94c1fdaf8bb83de3d88efd266e | shasum -a 256