Onder 2.3 Parket bij de Hoge Raad 12 februari 2016

Ik recapituleer dat volgens art. 3:316 lid 1 BW de verjaring van een rechtsvordering wordt gestuit door het instellen van een eis of door iedere andere daad van rechtsvervolging van de zijde van de gerechtigde, die in de vereiste vorm geschiedt. Uit de parlementaire geschiedenis blijkt dat het indienen ter verificatie van een vordering als zo’n ‘andere daad van rechtsvervolging’ wordt aangemerkt. Stuiting breekt een lopende verjaring af, zodat met de stuiting een nieuwe verjaringstermijn gaat lopen. Deze nieuwe verjaringstermijn moet in beginsel worden berekend vanaf de dag volgend op die van de stuiting (art. 3:319 lid 1 BW). Maar als de verjaring is gestuit door ‘het instellen van een eis die door toewijzing is gevolgd’, is art. 3:324 BW van toepassing, die de verjaring van de bevoegdheid tot tenuitvoerlegging van die uitspraak regelt. Omdat in dit artikel wordt gesproken over de bevoegdheid tot tenuitvoerlegging van uitspraken, betreft het alleen uitspraken die een veroordeling van enigerlei aard inhouden. De verjaringstermijn uit art. 3:324 BW is twintig jaar. De ratio achter deze lange termijn is dat door de uitspraak het bestaan van de betreffende verplichting dwingend is vastgesteld en de eisende partij heeft doen blijken nakoming te wensen. Bescherming van de schuldenaar tegen bewijsnood wordt in de literatuur genoemd als een belangrijk doel van verjaringsbepalingen. We zullen verderop onder ogen zien of deze ratio ook past bij een verbindend geworden lijst met erkende vorderingen in faillissement waartegen de failliet geen bezwaar heeft gemaakt.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/fcdd07ba8ef6c86e14e5b36bf7030297d7d259f2a049985a53fa378643f80530 | shasum -a 256