Onder 3.8 Parket bij de Hoge Raad 17 juni 2016

In subonderdeel 2.2 wordt aangevoerd dat onbegrijpelijk is het oordeel van het hof in rov. 11, dat de erfgenamen in het onderhavige geval niet waren gebonden aan de waardering voor het successierecht. Uit de tekst van het testament volgt, volgens [eiseres] , een onmiskenbare koppeling tussen de hoogte van het erfdeel en het successierecht. De klachten uit subonderdeel 2.2 dienen te falen. Bij de ouderlijke boedelverdeling waarvan in deze zaak sprake is, hebben de erfgenamen vorderingen wegens onderbedeling op de vader. Het is daarom op grond van deze ouderlijke boedelverdeling dat de omvang van de onderbedelingsvorderingen moeten worden bepaald. Dat betekent dat het hof terecht heeft overwogen dat erfgenamen bij de vaststelling van hun onderbedelingsvorderingen in hun onderlinge verhouding niet gebonden zijn aan de waardering voor het successierecht en dat de aangegeven waarden voor de heffing van het successierecht erfgenamen (in beginsel) niet binden. Hieruit volgt tevens dat voor zover er al sprake was van overeenstemming tussen vader en [verweerder] c.s. over de aan te geven waarden, dat slechts het geval was voor de heffing van het successierecht. In dat kader heeft het hof ook overwogen dat het hof niet uit de overgelegde stukken is gebleken dat nadien, zoals [eiseres] stelt, overeenstemming tot stand is gekomen over de omvang van de nalatenschap op basis van de aangifte (waarvan het hof aanneemt dat [eiseres] hiermee bedoelt de berekening van de vordering van [verweerder] c.s. op vader). Dit oordeel is niet onbegrijpelijk.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/572210dfb4f29c723932e28c4a81b5d16c8857e6989d8b3016291722ced78f19 | shasum -a 256