Onder 2.34 Parket bij de Hoge Raad 17 juni 2016

Op grond van de in art. 347 lid 1 Rv besloten liggende ‘twee-conclusie-regel’ geldt in een appelprocedure dat een wijziging van eis in beginsel niet later dan in de memorie grieven of (bij incidenteel appel) van antwoord kan worden doorgevoerd. In dezelfde lijn ligt de rechtspraak van de Hoge Raad dat in een procedure na cassatie en verwijzing een wijziging van eis niet mogelijk is. De zaak zal moeten worden behandeld in de stand waarin zij verkeerde toen de vernietigde uitspraak werd gewezen. Op de laatstbedoelde regel heeft de Hoge Raad in 1998 een uitzondering aanvaard door in een verwijzingsprocedure een vermeerdering van eis op het punt van de omvang van de gevorderde immateriële schadevergoeding toelaatbaar te achten nu partijen vóór cassatie uitsluitend over de aansprakelijkheidsvraag hadden gestreden. Met betrekking tot de twee-conclusie-regel heeft de Hoge Raad overwogen dat een eiswijziging na de memorie van grieven of antwoord toelaatbaar kan zijn als daarmee aanpassing wordt beoogd aan eerst na dat tijdstip voorgevallen of gebleken feiten en omstandigheden en de eiswijziging ertoe strekt te voorkomen dat het geschil aan de hand van inmiddels achterhaalde of onjuist gebleken gegevens zou worden beslist, of een nieuwe procedure zou moeten worden aangespannen om het geschil alsnog aan de hand van de juiste en volledige gegevens te kunnen beslissen. Daarbij geldt dan onverkort dat geen sprake mag zijn van strijd met de eisen van een goede procesorde.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/3e8240dd9072c2481b52ab380ce2678f1f665784812c5600827d0ef5ad0e1745 | shasum -a 256