Onder 2.14 Parket bij de Hoge Raad 17 juni 2016

Het hof heeft in rov. 2.25 ook geoordeeld dat (onverkorte) toepassing van de verplichting tot betaling van werkgeverslasten over de periode voor het verwijzingsarrest naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid onaanvaardbaar is (art. 6:2 en 6:248 BW). Daarbij heeft het hof zich - terecht - op de omstandigheden van het geval gebaseerd. Het hof heeft onder andere relevant geacht dat het, praktisch bezien, zeer problematisch zou zijn om jegens de werknemers de prestaties die tegenover de werkgeverslasten staan alsnog door Metaalfondsen c.s. te laten uitvoeren. Waar het hof spreekt over de nadelige gevolgen van het met terugwerkende kracht wisselen van pensioenfonds, heeft het klaarblijkelijk gedoeld op de omstandigheid dat feitelijk al premies aan de fondsen van de Bouw zijn betaald. Dit brengt het hof tot de m.i. juiste gedachte dat er bij het alsnog betalen van premies aan de Metaalfondsen c.s. een ongerechtvaardigd voordeel voor de Metaalfondsen c.s. zou ontstaan en schade voor Geleiderail. Het hof acht dit te meer ongerechtvaardigd, nu Geleiderail een alleszins pleitbaar standpunt heeft ingenomen. Het door het hof in aanmerking nemen van deze bijzondere omstandigheden is m.i. goed verdedigbaar, ook al valt Geleiderail, zoals het hof in rov. 2.13 overweegt, onder de bedrijfstakregelingen van Metaal en Techniek en zijn er als gevolg daarvan de verplichting tot betaling van premies en de daartegenover staande aanspraken ontstaan. Het onderdeel is m.i. dan ook ongegrond voor zover het zich richt tegen de toepassing van art. 6:2 en 6:248. Dit oordeel van het hof kan de afwijzing van de vordering tot nakoming zelfstandig dragen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/3e8240dd9072c2481b52ab380ce2678f1f665784812c5600827d0ef5ad0e1745 | shasum -a 256