Onder 2.1 Parket bij de Hoge Raad 20 mei 2016

b. Voorts heeft het hof (in rov. 4.7) zonder toereikende motivering het standpunt van de curator verworpen dat blijkens de door [verweerster c.s.] zelf verstrekte informatie (de eigen handgeschreven aantekeningen op de debiteurenlijst, € 244.000 aan problematische debiteuren waarvan de incasso voor € 238.878 uit handen was gegeven aan een incassobureau) duidelijk was dat daarvoor geen (volledige) betaling was te verwachten en dat daarom een passende voorziening had moeten worden gevormd. In het licht van deze omstandigheden is 's hofs onderbouwing ('in de bouwwereld is het niet ongebruikelijk dat niet-overeengekomen betalingstermijnen worden gehanteerd' en 'in het verleden werd doorgaans uiteindelijk wel betaald') ontoereikend. Bovendien is - anders dan het hof tot uitgangspunt neemt - niet van belang of geen (enkele) betaling (of slechts tegen hoge kosten) is te verwachten, maar of - op een bedrag ter grootte van de voorziening van € 45.091 na - voldoende tijdig betaling was te verwachten van alle debiteuren, ook die waarmee volgens het hof 'serieuze geschillen' bestonden. Dat saldo (van alle debiteuren minus voorziening) zorgde immers voor het (veronderstelde) niveau van de vrije reserves die integraal als dividend werden uitgekeerd. Ook om deze reden behoefde 's hofs oordeel (in rov. 4.8) dat op 29 februari 2008 mocht worden aangenomen dat de vrije reserves ten minste gelijk waren aan het op 30 juni 2007 in de tussenbalans vastgestelde bedrag nadere motivering.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/f1875f7e608799ad753197f5a7d7737e6693937027a71bf0c8f139aff32cdfee | shasum -a 256