Onder 7.4. Parket bij de Hoge Raad 5 april 2016

Het volgende moet worden vooropgesteld. Onder schuld in de zin van art. 308 Sr wordt een min of meer grove of aanmerkelijke schuld verstaan. Of sprake is van dergelijke schuld in de zin van art. 308 Sr wordt bepaald door de manier waarop die schuld in de tenlastelegging nader is geconcretiseerd, en is voorts afhankelijk van het geheel van de gedragingen van de verdachte, de aard en de ernst daarvan en de overige omstandigheden van het geval. In de delictsomschrijving van art. 308 lid 1 Sr moet het gevolg van zwaar lichamelijk letsel of zodanig letsel dat daaruit tijdelijke ziekte of verhindering in de uitoefening van zijn ambts- of beroepsbezigheden ontstaat, te wijten zijn aan de schuld van de verdachte, hetgeen dus te herleiden is tot diens aanmerkelijk onvoorzichtige gedraging. De vraag naar de verwijtbaarheid heeft een normatieve component; over de vraag wat redelijkerwijze van iemand kan worden gevergd, kan verschillend worden gedacht. Over het algemeen wordt de gemiddelde mens als standaard genomen. De standaard waartegen gedrag wordt afgemeten wordt bovendien mede bepaald door de zogenaamde Garantenstellung, waarbij van personen in een bepaalde hoedanigheid een bijzondere zorgplicht mag worden verwacht. Opmerking verdient voorts dat vragen van causaliteit en culpa nauw met elkaar verweven zijn - waardoor van schuld aan een gevolg geen sprake kan zijn als er geen causaal verband is en omgekeerd bezwaarlijk gezegd kan worden dat het redelijk is om gevolgen toe te rekenen aan gedrag dat niet onvoorzichtig was.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/bbf5dedb3c3096e85b6140d46470487be57e4ac135e901fe94e34ff302b28975 | shasum -a 256