Onder 6.2. Parket bij de Hoge Raad 5 april 2016

Zij hoorde man 1 zeggen dat zij de deur open moest doen en dat ze op zoek waren naar [betrokkene 1] . Zij hield zich een beetje van de domme en vroeg wat ze kwamen doen. Zij hoorde hem zeggen: ik kom namens [verdachte] . Er moet geld overgemaakt worden. Hij vroeg haar waar [betrokkene 1] was en zij zei uiteindelijk dat hij in liet ziekenhuis was, waarop man 1 meteen reageerde: “Oh, welk ziekenhuis dan?” Hij sprak dit uit met een toon, waaruit zij opmaakte dat hij dan wel even naar het ziekenhuis ging. Zij heeft niet verteld welk ziekenhuis, en zei: “Hij ligt zelf niet in het ziekenhuis, maar mijn zoon ligt in het ziekenhuis, Ik heb genoeg aan mijn hoofd, dus als jullie nu willen gaan?” Zij zei vervolgens: “Ik ben er helemaal niet van gediend dat jullie hierbij mijn huis komen; Privé is privé en zakelijk is zakelijk, dus ik heb liever dat jullie nu vertrekken.” Haar dochter kwam uit de woonkamer, omdat zij hoorde dat de stemmen wat verhoogd werden. Zij zag toen dat man 1 bijna met zijn neus tegen de deur stond en hoorde hem zeggen: ‘Je bent bang heh juffie. Je bent bang heh of sta je nou gewoon een beetje stom te lachen”. Getuige [betrokkene 2] zei toen:“Nou ik sta helemaal niet te lachen en ik wil dat jullie vertrekken”. Zij hoorde man 1 vervolgens zeggen: “Je hebt een mooie dochter. Ik heb ook kinderen, ik zou het erg vinden als er wat met jullie kinderen zou gebeuren. Zeg dat ook maar tegen [betrokkene 1] .” Zij zag dat hij nog steeds een dreigende houding had en hoorde dat hij nog steeds met een dreigende toon sprak. Hierdoor voelde zij zich bedreigd en voelde zij ook bedreiging naar haar kinderen. Toen hoorde zij zeggen: “Doe nou die deur open juffie. we willen alleen maar met je praten. We kunnen ook een regeling treffen”. Zij zei toen dat er op deze manier helemaal niets te regelen viel en dat ze weg moesten gaan. Zij hoorde de man vragen, of [betrokkene 1] zijn telefoon bij zich had en hierop zei zij ja. Hij vroeg vervolgens of [betrokkene 1] die telefoon wel aan had staan in het ziekenhuis en zij hoorde hem zeggen: “Dat hoop ik dan maar, want anders moet ik bij hem langs in het ziekenhuis.” Door deze uitspraak werd zij bang dat de twee mannen naar het ziekenhuis gingen en [betrokkene 1] op gingen zoeken, Zij zag dat man 1 aan de deur zat en richting de brievenbus ging met zijn hand. Zij zag dat hij hard de klep van de brievenbus open deed en zijn hand door de brievenbus deed. (...) Zij zag dat hij een briefje in zijn hand had. Zij hoorde hem hierbij zeggen: “Pak aan dan juffie”. Zij reageerde hier niet op, en zij zag dat hij toen zijn hand terugtrok. Zij zag dat het briefje in de borstels van de brievenbus bleef hangen. Hij zei toen: “Hier staat mijn rekeningnummer open er moet binnen een paar dagen 25000 euro hierop overgemaakt worden. Zeg dat maar tegen [betrokkene 1] , hij kan mij bellen, we kunnen een regeling treffen, maar hij gaat betalen, hoe dan ook.” Zij hoorde hem toen zeggen: “Als ik nog een keer terug moet komen, dan wordt dit allemaal nog veel erger en dan kunnen er nog wel eens hele erge dingen gebeuren”.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/e997aae60c85f1a21de3356c699ad8f5ac1e779e821d0e94f57d019e12c4b85c | shasum -a 256