Onder 2.9. Parket bij de Hoge Raad 12 februari 2016

Beschouwd in het licht van de gedingstukken, kan het bestreden oordeel niet als een verrassing zijn gekomen. In eerste aanleg al heeft TMG zich erop beroepen dat de termen 'verdachte’ of ‘verdenking’ in de omstreden publicaties niet in een strafrechtelijke betekenis werden gebezigd, maar overeenkomstig gangbaar spraakgebruik, in die zin dat aangifte is gedaan van een strafbaar feit, naar aanleiding waarvan het OM een strafrechtelijk onderzoek heeft geopend . De voorzieningenrechter heeft dienaangaande overwogen dat aan eiser moet worden toegegeven dat de in de Telegraaf gebezigde terminologie in formeel-juridische zin niet juist is, maar dat in het gangbare spraakgebruik het niet onjuist is, iemand als verdachte aan te merken indien een strafrechtelijk onderzoek jegens hem is ingesteld. In hoger beroep heeft eiser betoogd dat het wel degelijk gebruikelijk is, ook in het normale taalgebruik onderscheid te maken tussen het geval dat aangifte is gedaan en de situatie waarin een persoon officieel als ‘verdachte’ wordt aangemerkt . Het hof heeft dat standpunt van eiser niet gevolgd, op gronden die aan de feitenrechter zijn voorbehouden en niet onbegrijpelijk zijn. Geen van deze middelonderdelen bestrijdt het (feitelijke) oordeel dat in het gangbare spraakgebruik, in de desbetreffende context, aan de term ‘verdachte’ een feitelijke (niet-strafvorderlijke) betekenis kan worden gegeven en dat het woord in de Telegraaf in deze feitelijke betekenis is gebruikt.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ad44d0bc6dec0012b753a283be61640f8fef6a8481cbdb48b793e0c5b1c6a9f9 | shasum -a 256