Alinea 218 Parket bij de Hoge Raad 14 juni 2016

17. In het licht van het voorafgaande, meen ik dat het middel tevergeefs is voorgesteld. Het hof was niet gehouden te motiveren waarom het de oplegging van een hogere straf dan door de rechtbank was opgelegd passend achtte. Hetzelfde geldt voor het feit dat het hof in materiële zin – in het licht van de vrijspraak voor het onder 3 ten laste gelegde – boven de door de advocaat-generaal gevorderde straf is uitgegaan. Het hof heeft in de strafmotivering in het bijzonder de redenen opgegeven die de straf hebben bepaald, waarbij de ernst van de feiten en de omstandigheden waaronder deze zijn begaan in de afweging zijn betrokken. Daartoe behoren de respectloze wijze waarop de verdachte met het lichaam van de overledene is omgegaan en de omstandigheid dat de verdachte de nabestaanden en anderen gedurende de periode dat de overledene werd vermist heeft voorgelogen en hen daarmee hoop heeft laten houden dat de betrokkene nog in leven was. Ook heeft het hof aansluiting gezocht bij straffen die het hof in vergelijkbare gevallen oplegt. Daarmee heeft het hof tot uitdrukking gebracht dat en waarom naar zijn oordeel niet kan worden volstaan met een lichtere straf dan een onvoorwaardelijke gevangenisstraf voor de duur van twaalf jaren. De enkele omstandigheid dat de rechtbank op onderdelen tot eenzelfde motivering van de – lagere - strafoplegging is gekomen, maakt niet dat de door het hof opgelegde strafmotivering verbazing wekt. Daarbij neem ik mede in aanmerking dat de strafoplegging in hoger beroep ruim onder het toepasselijke strafmaximum is gebleven.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/a8128acee470e4c53f923446c1555473e02466dc3b7d254f6f1ac29b75810e60 | shasum -a 256