Onder 3.7. Parket bij de Hoge Raad 17 mei 2016

Ik kan dat nog wat nader adstrueren. Het gaat om de vraag wat onder een (politie)verhoor van de verdachte moet worden verstaan. Vooropgesteld kan daarbij worden dat, volgens de Hoge Raad, daarvoor veeleer een materieel dan een formeel criterium in aanmerking komt. Naar nationaal recht komt de vraag wat een verhoor is voornamelijk tot uiting bij de bepaling van de reikwijdte van de cautieplicht van art. 29 Sv. Daarbij geldt volgens de Hoge Raad: “De strekking van art. 29 - het behoeden van de verdachte tegen ongewilde medewerking aan zijn eigen veroordeling - brengt mee dat als verhoor in de zin van dat artikel worden beschouwd alle vragen aan een door een opsporingsambtenaar als verdachte aangemerkt persoon betreffende diens betrokkenheid bij een geconstateerd strafbaar feit.” Het lijkt me dat dit criterium – vooral gelet op het door de Hoge Raad expliciet gedane beroep op de strekking van art. 29 Sv, dat sterke gelijkenis vertoont met ‘the right of an accused not to incriminate himself’ dat in art. 6 EVRM ligt besloten (zie onder meer de Salduz-uitspraak van het EHRM, par. 54) in de onderhavige zaak ook van toepassing geacht kan worden. De Hoge Raad bezigt – en ongetwijfeld niet toevallig – in zijn jurisprudentie over het (in eerste instantie) uit de Salduz-zaak voortvloeiende recht op ‘consultatiebijstand’ grotendeels dezelfde bewoordingen met betrekking tot het begrip verhoor. Zo overwoog de Hoge Raad, over vraag of een verdachte in het kader van een politieverhoor aanspraak kan maken op raadpleging van een advocaat, in zijn arrest van 30 juni 2009, ECLINL:HR:BH3079, NJ 2009/349 onder meer het volgende:

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/930a30af97454e8a028e105aaf2584817f03b7f95bd9eed911486eac2420276a | shasum -a 256