Onder 3.9. Parket bij de Hoge Raad 17 mei 2016

In de onderhavige zaak is er tot op zekere sprake van een “spontane” verklaring. Er was sprake van een ‘pauze’ in het verhoor, en in die pauze vertelde de verdachte tegen de overgebleven verbalisant “dat hij wekenlang een zending naar Schiphol probeerde te krijgen, maar dat dat hem steeds niet lukte”. Dat zou een opmaat kunnen zijn naar een mededeling van geheel onschuldige aard, maar omdat er van moet worden uitgegaan dat de verdachte was aangehouden – en werd verhoord – over het binnen het grondgebied van Nederland brengen van middelen, voorkomende op lijst I van de Opiumwet lijkt mij een dergelijke mededeling zeker betekenisvol in het kader van de verdenking van dat specifieke strafbare feit. De vraag van de verbalisant “wat dat voor zending was, dat hij naar Schiphol probeerde te krijgen” kan dan ook op niet-onbegrijpelijke wijze worden aangemerkt als een vraag betreffende de betrokkenheid van de verdachte bij een strafbaar feit ten aanzien waarvan hij als verdachte was aangemerkt. Er is, bij vergelijking met de in de vorige paragraaf aangehaalde trits uitspraken naar mijn mening een duidelijk verschil te onderkennen ten opzichte van middelste daarvan, die van de verdachte die in het politiebusje ‘spontaan’ de doodslag op zijn vriend bekende. Die informatie stond veel verder af van het feit waarvoor de verdachte was aangehouden. In het onderhavige geval is er wel een rechtstreeks verband. Het onderhavige geval lijkt mij eerder op één lijn te plaatsen met het derde genoemde geval, dat van de doorgereden automobilist. De vraag van de verbalisant had een rechtstreeks verband met de betrokkenheid van de verdachte bij een strafbaar feit. Dat de verdachte dat ook zo ervoer in onze zaak kan voorts nog wel worden afgeleid uit zijn manipulaties met de opnameapparatuur.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/930a30af97454e8a028e105aaf2584817f03b7f95bd9eed911486eac2420276a | shasum -a 256