Onder 3.12. Parket bij de Hoge Raad 17 mei 2016

Hoe dan ook is ten aanzien van de klacht in cassatie in het onderhavige geval van belang dat (i) in de onderhavige zaak door de verdediging in feitelijke aanleg expliciet is aangevoerd dat geen gebruik mag worden gemaakt van de verklaring van de verdachte, zoals afgelegd tijdens het politieverhoor en (ii) de als bewijsmiddel (16) gebezigde verklaring niet gemakkelijk kan worden weggedacht uit de bewijsconstructie, aangezien daaruit door het hof kennelijk de wetenschap van verdachte omtrent de inhoud van de op Schiphol binnengesmokkelde koffers is afgeleid. Aan beide voorwaarden moet zijn voldaan voordat het in HR 22 december 2015 ‘toegekende’ recht op rechtsbijstand met kans op succes in cassatie kan worden aangekaart. De eerste voorwaarde volgt uit de het algemene kader van art. 359a Sv - de ‘sanctionering’ van vormverzuimen is afhankelijk van een beroep in feitelijke aanleg van de verdediging op een zodanig verzuim, waaronder ook het miskennen van het recht op rechtsbijstand valt. De tweede eis laat zich gemakkelijk afleiden uit het al meermalen genoemde arrest van 22 december 2015, waarin juist om de reden dat de bewezenverklaring ook met weglating van de desbetreffende verklaring van de verdachte uit de inhoud van de overige door het hof gebezigde bewijsmiddelen kon worden afgeleid de stelling in het middel, dat de verdachte ten onrechte niet was bijgestaan door een advocaat in het midden kon blijven. Voorts staat in de onderhavige zaak niet ter discussie dat de verdachte wel gebruik heeft gemaakt van het, in het eerdere Salduz-arrest reeds erkende recht op consultatie van een advocaat voorafgaand aan zijn verhoor door de politie. Gemeten naar de stand van het recht ten tijde van het wijzen van het arrest door het hof in de onderhavige zaak was dus aan de (toen geldende) Salduz-eisen voldaan.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/930a30af97454e8a028e105aaf2584817f03b7f95bd9eed911486eac2420276a | shasum -a 256