Onder 3.17. Parket bij de Hoge Raad 17 mei 2016

Het volgen van het patroon in de zojuist aangehaalde zaak behoort in de onderhavige zaak zeker tot de mogelijkheden. In een andere, bij de Hoge Raad nog aanhangige zaak waarin mijn ambtgenoot F.W. Bleichrodt inmiddels, op 12 april 2016, heeft geconcludeerd (nr. 15/02432) komt ook hij tot de slotsom dat aan de uitspraak van 22 december 2015 ‘terugwerkende kracht’ toekomt, in die zin dat ten aanzien van eerdere verhoren het recht op rechtsbijstand gold. In die opvatting komt het volle gewicht te liggen op de vraag welke rechtsgevolgen thans aan een (mogelijk) verzuim op dat punt moeten worden verbonden. De beslissing van de Hoge Raad van 22 december 2015 zou dan zo moeten worden begrepen dat ‘voortaan’ de Hoge Raad van mening is dat in art. 6 EVRM het recht op rechtsbijstand tijdens het politieverhoor ligt besloten en dat dit in het verleden ook zo is geweest. Daaraan ligt, zo zou ik menen, een specifiek concept van rechtsvinding aan ten gronde: men ‘vindt’ als het ware het recht wat er ‘altijd’ al is geweest. De vraag naar de temporele werking van dat gevonden recht is dan betrekkelijk eenvoudig: het recht zelf was immers altijd al zo. Van ‘echte’ terugwerkende kracht is zogezegd geen sprake. In de genoemde post-Salduz zaak van HR 4 oktober 2011, ECLI:NL:HR:2011:BQ6094 was dat ook de uitkomst: het kwam alleen nog neer op het sanctioneren van de schending van de inmiddels begrepen van toepassing zijnde rechtsregel, dat de jeugdige verdachte recht had op bijstand bij zijn verhoor.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/930a30af97454e8a028e105aaf2584817f03b7f95bd9eed911486eac2420276a | shasum -a 256