Onder 4.2. Parket bij de Hoge Raad 17 mei 2016

“De raadsman van de verdachte heeft ter terechtzitting in hoger beroep bepleit dat sprake is van ernstige en onherstelbare vormverzuimen in de zin van artikel 359a van het Wetboek van Strafvordering (Sv), die dienen te leiden tot uitsluiting van het daaruit verkregen bewijs, de ‘verboden vruchten’ en aldus tot vrijspraak van de verdachte van de hem ten laste gelegde feiten. De raadsman heeft daartoe het volgende aangevoerd: (…) b) Het bewijs in de voorliggende zaak rust, zoals ook het vonnis laat zien, met name op tapgesprekken, welke inzet van opsporingsmethoden het gevolg is van het gebruik van datagegevens die door opsporingsdiensten en providers gedurende lange tijd zijn bewaard. Daarnaast zijn ook historische gegevens opgevraagd en gebruikt die onder de Telecommunicatiewet vallen. Het Hof van Justitie van de Europese Unie heeft op 4 april 2014 arrest gewezen in de twee gevoegde zaken met zaaknummers C-293/12 en C-594/12 (Digital Rights lreland en Seitlinger) en is tot het oordeel gekomen dat de Richtlijn inzake Dataretentie (2006/24/EG) ongeldig is wegens strijd met onder andere artikel 8 EVRM. Deze Richtlijn is met ingang van 1 september 2009 geïmplementeerd. Gelet op het feit dat de Richtlijn ongeldig is verklaard, is de implementatiewet in Nederland eveneens onrechtmatig c.q. ongeldig, hetgeen betekent dat zonder geldige wettelijke grondslag gegevens zijn opgeslagen en vervolgens in het opsporingsonderzoek zijn gebruikt. Er is sprake van een onherstelbaar vormverzuim, waarbij de onrechtmatigheid van dusdanige aard is dat bewijsuitsluiting dient te volgen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/930a30af97454e8a028e105aaf2584817f03b7f95bd9eed911486eac2420276a | shasum -a 256