Onder 4.4. Parket bij de Hoge Raad 17 mei 2016

Het lijkt mij dat – ondanks pogingen van de steller van het middel in andere richting – de overweging van het hof, dat het de gestelde ‘onrechtmatigheid’ van de opslag van telecomgegevens een vormverzuim is dat niet in het kader van het vooronderzoek – als bedoeld in art. 359a Sv – is begaan niet blijk geeft van een onjuiste rechtsopvatting. Dat geldt evenzeer voor het oordeel van het hof dat voor een buiten art. 359a Sv liggend beroep op art. 8 EVRM, strekkend tot bewijsuitsluiting, geen plaats is. Wat het eerste punt betreft: het voorbereidend onderzoek vindt plaats in de desbetreffende strafzaak. Het reeds (veel) eerder en in een geheel ander verband verzamelen van gegevens valt daarbuiten en dus ook buiten het kader van art. 359a Sv. Wat het tweede punt betreft: het lijkt mij dat het hof daarmee tot uitdrukking heeft willen brengen dat de gestelde schending van art. 8 EVRM niet tot de gevolgtrekking kan leiden dat daardoor in de aanhangige strafprocedure een belangrijk strafvorderlijk voorschrift of rechtsbeginsel in zodanig aanzienlijke mate zou zijn geschonden dat het onderzoeksmateriaal waarop het beroep betrekking heeft van het bewijs zou moeten worden uitgesloten. Daarmee kon het hof volstaan, zo kan – onder meer – blijken uit het zojuist aangehaalde DNA-arrest, onder 2.5. Dat de betreffende veronderstelde schending van art. 8 EVRM een ‘structureel karakter’ zou hebben, zoals het middel nog stelt, is ten overstaan van het hof niet aangevoerd. Voor vaststellingen waar het middel op aanstuurt is in cassatie echter geen plaats. De klacht behoeft daarom geen verdere bespreking.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/930a30af97454e8a028e105aaf2584817f03b7f95bd9eed911486eac2420276a | shasum -a 256