Onder 5.3. Parket bij de Hoge Raad 17 mei 2016

In de eerste en tweede klacht uit het middel wordt opgekomen tegen de door het hof gegeven uitleg aan de inhoud van de onder de bewijsmiddelen opgenomen telefoongesprekken en tapberichten. Die klachten miskennen echter de aan het hof voorbehouden vrijheid van (selectie en) waardering van het voorhanden bewijs. Op de derde plaats wordt aangevoerd dat de verdachte niet zelf voor de verzending van de heroïne naar Nederland heeft gezorgd en dat de heroïne zich alhier evenmin in zijn beschikkingsmacht heeft bevonden. Het eerste deel van die klacht miskent dat de verdachte als medepleger van het feit mede voor handelingen van zijn medeplegers aansprakelijk is. Het hof heeft in dat kader niet onbegrijpelijk vastgesteld dat de rol van de verdachte die van het ‘louter faciliteren’ verre heeft overschreden. Van louter hulpverlening en dus medeplichtigheid was derhalve geen sprake. Integendeel: uit de overwegingen van het hof kan worden afgeleid dat de verdachte een wezenlijke bijdrage aan het delict heeft geleverd. In zoverre is, ook met een blik op het ‘standaardarrest’ van de Hoge Raad over medeplegen en medeplichtigheid de bewezenverklaring van de eerstgenoemde deelnemingsvorm toereikend gemotiveerd. Het tweede deel van de klacht stuit af op de formulering van de strafbare gedraging in art. 2 onder A Opiumwet. Daarin wordt de gedraging omschreven als het ‘binnen het grondgebied van Nederland brengen van een middel dat voorkomt op Lijst I bij de Opiumwet’. Zulks vereist niet dat de verdachte de daadwerkelijk op Nederlands grondgebied binnengebrachte heroïne ook in handen heeft gekregen. Die neutrale formulering van het delict maakt het dus mogelijk dat op Schiphol aangekomen drugs worden onderschept door de justitiële autoriteiten.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/930a30af97454e8a028e105aaf2584817f03b7f95bd9eed911486eac2420276a | shasum -a 256