Onder 4.5. Parket bij de Hoge Raad 24 mei 2016

Het is echter de vraag of dit verzuim tot cassatie dient te leiden. Ik merk in de eerste plaats op dat het verzoek een herhaling vormt van een eerder verzoek dat tijdens het onderzoek op de terechtzitting van de rechtbank op 19 mei 2011 werd gedaan. Dat verzoek werd toen door de rechtbank “voorlopig” afgewezen “nu hiertoe niet de noodzaak bestaat”. Het herhaalde, bij pleidooi op de terechtzitting van de rechtbank van 23 januari 2013 gedane verzoek berustte niet op wezenlijk andere argumenten. Het mag er daarom voor gehouden worden dat dit verzoek, als de rechtbank daarop had beslist, hetzelfde lot zou hebben getroffen als het eerder gedane verzoek. Ik merk in de tweede plaats op dat het sterk de vraag is of de verdachte met het verlangde onderzoek iets zou zijn opgeschoten. Niet ondenkbaar is dat bijna vier jaar na dato op de tassen en de andere voorwerpen, voor zover inbeslaggenomen en niet vernietigd of teruggegeven, nog een DNA-profiel kan worden veiliggesteld dat overeenkomt met dat van de verdachte. Het verlangde onderzoek kan dus voor de verdachte belastend uitpakken. Daarmee is niet gezegd dat het ook ontlastend bewijs kan opleveren. Als er geen DNA-profiel zou kunnen worden veiliggesteld of als een wel veiliggesteld DNA-profiel niet zou overeenkomen met dat van de verdachte, is de onschuld van de verdachte bepaald nog niet vastgesteld, reeds omdat het bewezenverklaarde niet impliceert dat de verdachte de tassen en de andere inbeslaggenomen voorwerpen in handen heeft gehad. Een negatieve uitslag van het verlangde DNA-onderzoek zou dus geen noemenswaardige verandering hebben gebracht in de conclusies die uit het aanwezige belastende bewijsmateriaal kunnen worden getrokken. Het middel mist derhalve voldoende belang.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/a2e2bd190b0ac63aa2438c831fa0f00f16728ed27960af6571f7a24a06e23442 | shasum -a 256