Onder 4.25. Parket bij de Hoge Raad 5 juli 2016

Uitgangspunt volgens de Hoge Raad is dat in dergelijke objecten woondelen voorkomen als het verblijf in dergelijke objecten een duurzaam karakter heeft. Dit dient mede – dus niet uitsluitend – te worden bepaald aan de hand van de inschrijving in de GBA en nadrukkelijk niet aan de hand van de intensiteit van hulp, verpleging en/of handelingsvrijheid. Kortdurend verblijf – waaronder ook verblijf in hospice en/of ziekenhuis – in dergelijke objecten valt dus niet onder de reikwijdte van art. 220e Gem.w. In mijn commentaar bij de conclusie van A-G IJzerman wees ik op het feit dat het onderscheid wel/niet duurzaam verblijf lastig te bepalen is, dat de samenstelling van de populatie binnen dergelijke tehuizen gedurende het jaar kan wijzigen en dat dit volgens mij zou moeten worden beoordeeld aan de hand van de fysieke indeling van een object. Inschrijving in de GBA is nu een duidelijk handvat maar niet per definitie maatgevend en wijzigingen zullen zich voordoen. Een vergelijking met de toeristenbelasting waarbij inschrijving juist geen belastbaar feit oplevert en de forensenbelasting waarbij hoofdverblijf naar de omstandigheden wordt beoordeeld, doemt in dit verband op. Maatgevend – maar daar laat de Hoge Raad zich niet over uit – zal de situatie op 1 januari zijn en die zal een volgend jaar dus anders kunnen zijn. Een jaarlijks terugkerende discussie dus. Daarnaast blijft de problematiek spelen dat kort- en langdurig verpleegden en verzorgden door elkaar heen in dergelijke tehuizen verblijven. Moet er in dat geval worden geturfd tussen korte en duurzame verblijfhouders?

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/70ab5ede42c3499f26650a110ac7d81e8eedbed41ab34317e3fb1f4300225aaa | shasum -a 256