Onder 4.28. Parket bij de Hoge Raad 5 juli 2016

Art. 220 lid 2 Gemw en art. 220e Gemw verschillen sterk van elkaar. Ingevolge art. 220a lid 2 Gemw dient een onroerende zaak in hoofdzaak tot woning indien 70% of meer van de waarde van de onroerende zaak is toe te rekenen aan delen van de zaak die tot woning dienen dan wel volledig dienstbaar zijn aan woondoeleinden. Gedeeltelijk tot woning dienen of gedeeltelijk dienstbaar zijn aan woondoeleinden is niet genoeg. Wat betreft het ‘dienstbaar zijn aan woondoeleinden’ is dit in de wet benadrukt (door het woord ‘volledig’), wat betreft het ‘tot woning dienen’ heeft de wetgever een dergelijke explicitering kennelijk overbodig geacht. Ingevolge art. 220e Gemw wordt, uitsluitend bij de bepaling van de heffingsmaatstaf van de gebruikersbelasting, de volledige waarde van – kort gezegd – de woondelen van een niet-woning buiten aanmerking gelaten. Daarbij worden als woondelen in aanmerking genomen de (onzelfstandige) delen die voor 70% of meer tot woning dienen dan wel voor 70% of meer dienstbaar zijn aan woondoeleinden. Gedeeltelijk ‘tot woning dienen’ of gedeeltelijk ‘dienstbaar zijn aan woondoeleinden’ is hier – mits voor ten minste 70% – wél genoeg. De wetgever heeft niet toegelicht wat het nut is van het uitéénlopen van de criteria in art. 220a lid 2 en 220e Gemw. Waarschijnlijk is hieraan debet dat de gebruikersbelastinguitzondering van woondelen binnen een niet-woning bij amendement aan de wet is toegevoegd.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/70ab5ede42c3499f26650a110ac7d81e8eedbed41ab34317e3fb1f4300225aaa | shasum -a 256