Onder 6.3. Parket bij de Hoge Raad 21 juni 2016

Het hof heeft met zijn overweging “dat de contacten van de verdachte volgens zijn zeggen overwegend zagen op het zien van zijn kinderen, aan die wederrechtelijkheid niet afdoet” kennelijk tot uitdrukking gebracht dat het gestelde (al dan niet invoelbare) motief van de verdachte om contact te zoeken met de aangeefster niet van invloed kan zijn op de wederrechtelijkheid van die gedragingen. Wederrechtelijk betekent in de context van art. 285b Sr dat de dader zonder eigen, door het stellige recht erkend, subjectief recht handelt. Gelet op de omstandigheid dat het opzet van de dader niet gericht hoeft te zijn op de wederrechtelijkheid van zijn inbreuk wil sprake zijn van belaging, nu het bestanddeel “opzet” in art. 285b lid 1 Sr na het bestanddeel “wederrechtelijk” is geplaatst en gelet op de omstandigheid dat een nobel motief om “stelselmatig opzettelijk inbreuk te maken op eens anders persoonlijke levenssfeer” nog geen “door het recht erkend subjectief recht” tot die gedragingen in het leven roept, acht ik dat oordeel van het hof niet onbegrijpelijk en berust het evenmin op een onjuiste rechtsopvatting. Daarbij merk ik op dat de overweging van het hof dat voor de verdachte andere wegen ter beschikking stonden om zijn kinderen te zien maar dat hij daarvan geen of niet effectief gebruik heeft gemaakt zonder nadere motivering, die ontbreekt, weliswaar wat ongelukkig is, maar de gewraakte overwegingen in hun geheel nog niet onbegrijpelijk maakt. De gewraakte overwegingen van het hof doen mijns inziens derhalve geen afbreuk aan de begrijpelijkheid of toereikendheid van de motivering van de bewezenverklaarde feiten.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/79e592807e613f296332270037d7303d4de568e2db47b7a67cd4a774972e7077 | shasum -a 256