Onder 3.9. Parket bij de Hoge Raad 8 juli 2016

Met verweerder in cassatie ben ik van mening dat het merendeel van de op die plaatsen in de gedingstukken aangevoerde omstandigheden rechtstreeks te relateren zijn aan de positie van vreemdelingen op wie de rechtsplicht rust om het grondgebied van Nederland te verlaten. Het hof mocht uitgaan van de formele rechtskracht van de beslissingen die ten aanzien van eisers zijn genomen op grond van de Vreemdelingenwet 2000. In het kader van de in rov. 3.7 bedoelde afweging heeft het hof kennelijk voor ogen gehad dat het belang van eisers bij het behoud van hun huidige onderkomen niet prevaleert boven dat van de eigenaar van het gekraakte gebouw in die zin dat zij langere tijd in dat gebouw zouden kunnen blijven wonen: inzet van dit kort geding is een verbod voor een beperkte tijd, dus uitstel van de aangekondigde ontruiming, ten einde een ordelijke overgang mogelijk te maken. Dat verklaart waarom de motivering is gericht op de beschikbaarheid van alternatieve vormen van onderdak. Zoals gezegd (alinea 3.7 hiervoor) heeft het hof de overige door eisers aangevoerde omstandigheden te licht bevonden. Van de overige omstandigheden behoeft hier alleen nog bespreking het reeds in eerste aanleg door eisers aangevoerde argument dat het belang van de eigenaar (de gemeente) bij ontruiming minder zwaar behoort te wegen dan het belang van eisers omdat, kort gezegd, bij de buurtrenovatie op deze plaats slechts een grasveld is gepland. Dit argument is door de voorzieningenrechter uitdrukkelijk onder ogen gezien en verworpen (rov. 4.4 Rb). In de eerste drie zinnen van rov. 3.9 ligt besloten dat het hof zich daarmee heeft verenigd. Het debat in appel noopte het hof niet tot een verder gaande motivering.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/a451f6edb74545f1989142813aaab73c8b178c9da7a953a3c7bf968aa7ab6181 | shasum -a 256