Onder 2.2. Parket bij de Hoge Raad 12 augustus 2016

Uit de bestreden beschikking en de gedingstukken blijkt niet op welke grondslag betrokkene in het psychiatrisch ziekenhuis was opgenomen op 29 juni 2015, toen zijn bewegingsvrijheid in en rond het ziekenhuis werd beperkt. De beschikking vermeldt wel dat de rechtbank bij beschikking van 6 juli 2015, op een verzoek van de officier van justitie d.d. 25 juni 2015, een machtiging tot voortgezet verblijf heeft verleend (art. 15 e.v. Wet Bopz). Klaarblijkelijk is de rechtbank – in zoverre in cassatie onbestreden − ervan uitgegaan dat betrokkene in de periode van 29 juni tot en met 2 juli 2015 krachtens de Wet Bopz onvrijwillig was opgenomen in dit psychiatrisch ziekenhuis en dat op hem de rechtspositieregeling van hoofdstuk III van de Wet Bopz van toepassing is. In het penitentiair recht voorziet de wet in de mogelijkheid van een onvrijwillige urinecontrole . In de Wet Bopz is een onvrijwillige urinecontrole niet geregeld. Een urinecontrole kan steeds vrijwillig plaatsvinden na ‘ informed consent’ . Op medische gronden kan een urinecontrole deel uitmaken van een behandelingsplan, bijvoorbeeld bij behandeling van verslaving. Hoe dan ook, de aanvankelijk door betrokkene bij de klachtencommissie ingediende klacht over de urinecontrole is niet meer aan de rechtbank voorgelegd en (dus) ook niet aan de Hoge Raad. Het gaat in dit stadium van de procedure alleen om de beperking van de bewegingsvrijheid in en rond het psychiatrisch ziekenhuis gedurende een periode waarin betrokkene onvrijwillig in dat ziekenhuis was opgenomen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/9f41ba3012aa91488e87e2e727f96ff71e3257d0ce7e8afa168570b7ecdcbf27 | shasum -a 256