Onder 2.6. Parket bij de Hoge Raad 12 augustus 2016

Deze motiveringsklacht hangt samen met de formulering van de tweede, onder 1.3 hiervoor geciteerde volzin (“Uit het aanslaan … heeft gebruikt”). Aan de steller van het middel kan worden toegegeven dat wanneer de rechtbank het ‘aanslaan’ van de drugshond zou hebben gebruikt als enige grond voor een bewezenverklaring dat betrokkene drugs voorhanden heeft gehad en/of heeft gebruikt, de motivering daarvan tekort zou schieten: een ‘drugshond’ kan hoogstens ruiken of een geurspoor van verdovende middelen aanwezig is. De aanwezigheid van een geurspoor is op zich nog niet voldoende bewijs van het voorhanden hebben of gebruik van drugs . Uit het vervolg van de aangehaalde overwegingen blijkt echter dat de rechtbank dit niet zo heeft bedoeld; daarom mist de klacht feitelijke grondslag. De rechtbank spreekt van mogelijke nadelige effecten van drugsgebruik, mogelijke betrokkenheid bij gebruik, vervoer of handel in drugs binnen de instelling en van een verdenking . Zij vermeldt ook het negatieve resultaat van het onderzoek van het urinemonster van betrokkene. Beschouwd in de context, heeft de rechtbank tot uitdrukking willen brengen dat het ‘aanslaan’ van de drugshond feitelijk grondslag bood voor de verdenking van enig contact van betrokkene met drugs. Vervolgens heeft de rechtbank geoordeeld dat die verdenking een tijdelijke beperking van de bewegingsvrijheid in en rond het ziekenhuis, in afwachting van het resultaat van nader onderzoek, rechtvaardigde. Daarmee kwam, zoals uit de beschikking blijkt, de vraag aan de orde naar wat een redelijke duur van die beperking is .

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/9f41ba3012aa91488e87e2e727f96ff71e3257d0ce7e8afa168570b7ecdcbf27 | shasum -a 256