Onder 2.7. Parket bij de Hoge Raad 27 mei 2016

Het middelonderdeel stelt vervolgens de vraag aan de orde of het vereiste dat de vrijheidsbeneming ‘rechtmatig’ is, als bedoeld in art. 5, lid 1 onder e, EVRM , de rechtbank noopte tot afwijzing van het verzoek van de officier van justitie, dan wel tot het op de wettelijke maximumduur in mindering brengen van de dagen die zijn voorbijgegaan sinds de dag waarop de geldigheidsduur van de voorafgaande machtiging was verstreken. In de zaak die in het cassatiemiddel is aangehaald, [A] /Nederland, ging het om de verlenging van een terbeschikkingstelling. De desbetreffende vordering van de officier van justitie was ingediend en vervolgens zoekgeraakt bij de griffie van de rechtbank. Ruim twee maanden na de dag waarop de lopende terbeschikkingstelling was geëindigd, werd de zaak door de rechtbank behandeld en werd de gevorderde verlenging uitgesproken. Volgens het nationale recht bleef in de tussentijd de detentie rechtmatig voortduren. Het antwoord op de vraag of een detentie rechtmatig (‘ lawful’ ) is in de zin van art. 5 lid 1 EVRM, hangt volgens het EHRM niet slechts af van het toepasselijke nationale recht: het wordt mede bepaald door de autonome betekenis in het licht van doel en strekking van deze verdragsbepaling, te weten: de bescherming tegen willekeurige vrijheidsbeneming . Op grond van deze verdragsautonome betekenis nam het EHRM in de zaak [A] /Nederland een schending van art. 5 lid 1 EVRM aan, wat betreft de detentie tussen de datum waarop de voorafgaande periode van terbeschikkingstelling verstreek en de dagtekening van de beslissing van de rechtbank op de vordering tot verlenging (23 september 1993) .

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/5f910f14bde8a86009c33aaca41825dc9fde636b1c003a3138336400d4aca4c1 | shasum -a 256