Onder 5.2 Parket bij de Hoge Raad 2 september 2016

Bij de beoordeling van het condicio sine qua non -verband tussen de fout en de schade dient (ook voor de toepassing van het leerstuk van de kansschade) te worden onderzocht hoe de behandeling van [eiseres 1] na een tijdig heronderzoek feitelijk zou zijn verlopen. De behandelend oogarts heeft verklaard dat hij [eiseres 1] in het geval van een eerder heronderzoek mogelijk eerder zou hebben geopereerd. Het hof heeft dienovereenkomstig vastgesteld dat [eiseres 1] bij een optimale behandeling mogelijk eerder dan op 10 juli 1996 zou zijn behandeld. Er is dus geen zekerheid, maar wel een mogelijkheid dat [eiseres 1] in de situatie zonder de beroepsfout (dus: bij een eerder heronderzoek) eerder zou zijn geopereerd. Het hof heeft die mogelijkheid naar mijn idee ten onrechte niet relevant geacht. Het hof heeft die beslissing gemotiveerd met de overweging dat de norm waaraan getoetst moet worden niet de optimaal handelend oogarts, maar de redelijk handelend en redelijk bekwaam oogarts is. Daarmee heeft het hof het condicio sine qua non -verband niet op de juiste wijze beoordeeld. Maatgevend is welke behandeling in de situatie zonder de fout naar verwachting feitelijk zou zijn gevolgd. De discussie over hetgeen van een redelijk handelend respectievelijk een optimaal handelend oogarts kan worden verwacht, is voor de beoordeling van het condicio sine qua non -verband niet van (beslissende) betekenis. De bevindingen van dr. Van Oosterhout laten ruimte voor de conclusie dat bij een eerdere operatie een voldoende reële kans op een beter resultaat zou hebben bestaan. Het arrest kan wat mij betreft daarom niet in stand blijven.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/9e5d8c7755b4cb1b3f24bb56d32b4fa50e01a057903270abd70d83168ee015a9 | shasum -a 256