Onder 7.9 Parket bij de Hoge Raad 26 augustus 2016

Het Besluit is gebaseerd op onderling overleg en overeenstemming die gebaseerd is op art. 25(2) Verdrag, dat aan de gezamenlijke hoogste belastingautoriteiten de bevoegdheid verleent om een regeling te treffen om “moeilijkheden en twijfelpunten die zich bij de uitlegging of de toepassing van het Verdrag voordoen” op te heffen. De toelichting op het Besluit vermeldt dat beoogd is onbedoelde belastingvrijdom van afkoopsommen te vermijden door een woonstaatheffing te introduceren voor (delen van) afkoopsommen die anders in de als heffingsbevoegd aangewezen werkstaat onbelast zouden blijven en dat bewust afgeweken wordt van de uitleg van zowel de Duitse hoogste belastingrechter als de Nederlandse hoogste belastingrechter. Van moeilijkheden of twijfelpunten bij de uitleg of toepassing van het Verdrag lijkt mij geen sprake als de dubbele niet-belasting, zoals kennelijk in casu, een gevolg is van een negatief jurisdictieconflict veroorzaakt door een bepaalde uitleg van het Duitse nationale recht door de Duitse hoogste belastingrechter die ertoe leidt dat die rechter ontslagvergoedingen voor de Verdragstoepassing als restinkomen kwalificeert. Duitsland heeft uiteindelijk niet geheven over de litigieuze ontslagvergoeding vanwege een uitspraak van het Bundesfinanzhof van 2 september 2009 (I R 90/08) waarin een uitspraak van het Finanzgericht Köln werd bevestigd inhoudende dat een – met de litigieuze onderlinge overeenstemming vergelijkbare – mutual agreement tussen Duitsland en België geen effect had omdat zij niet correct in Duits recht was omgezet. Het Bundesfinanzhof is toen teruggevallen op zijn kennelijk vaste rechtspraak over verdragskwalificatie van ontslagvergoedingen, onder meer zijn uitspraak van 24 februari 1988 (I R 143/84), waarin hij oordeelde – kennelijk op basis van nationaal recht en het restartikel in het Verdrag met Zwitserland – dat ontslagvergoedingen niet in de werkstaat, maar in de woonstaat belast zijn. Ik leid daaruit af dat Duitsland kennelijk ontslagvergoedingen zoals de litigieuze niet onder § 14 van het Slotprotocol vindt vallen. De formulering “salarissen, bezoldigingen, lonen, tantièmes, gratificaties of andere uitkeringen, op geld waardeerbare voordelen en schadeloosstellingen van natuurlijke personen, die in een dienstbetrekking werkzaam zijn”, met name de term “schadeloosstellingen” hoeft grammaticaal inderdaad niet te zien op – in 1959 niet bestaande – vertrekpremies en gouden handdrukken, maar beperkt kan worden opgevat als ziende op rechtstreeks met bepaalde arbeid of gemaakte kosten samenhangende vergoedingen of op vergoeding voor bij de uitoefening van de dienstbetrekking geleden schade.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/b8d48c6248e144919fe2ac34ec337151d6b4f87c13c52827022c5e590c639689 | shasum -a 256