Onder 5.16 Parket bij de Hoge Raad 8 maart 2016

Dit arrest zal geen rimpeling in de Nederlandse btw-vijver tot gevolg hebben. De beperkte nationale bepalingen ten aanzien van de normale waarde zoals die zijn opgenomen in de Wet OB lijken mij volledig richtlijnconform. (...). Het arrest illustreert weer eens het belang van de fundamentele beginselen van het btw-stelsel. Elke inbreuk daarop, of het nu een vrijstelling betreft of antimisbruikbepaling, moet strikt worden uitgelegd om die inbreuk te minimaliseren. Niet elke vermeende misstand kan met toepassing van de normale waarde worden bestreden. Het moet gaan om situaties waarin sprake is van belastingfraude of belastingontwijking in gelieerde verhoudingen. Veel van dergelijke gevallen zullen ook bestreden kunnen worden met de normale middelen waarover de fiscus kan beschikken, met als uiterste middel het inroepen van misbruik van recht. Breed invoeren van de normale waarde zal daaraan, vermoed ik, niet veel toevoegen, temeer omdat daarmee ook discussies worden binnengehaald over het vaststellen van de normale waarde. (...). De subjectieve maatstaf van heffing kan zo af en toe best tot verbaasd opgetrokken wenkbrauwen leiden, zolang geen sprake is van fraude of ontwijking is die maatstaf gewoon de economische realiteit waarbij een verbruiksbelasting dient aan te sluiten en heeft de ondernemer de vrijheid om zijn prijzen te bepalen naar eigen inzicht zonder tegen een btw-claim aan te lopen. Ten slotte is ‘wat een gek er voor geeft’ meestal hetzelfde als ‘wat een gek ervoor vraagt’. De nationale behoefte om normaal te doen (denk aan de wederzijde oproep daartoe tussen een lid van de Tweede Kamer en de premier), kunnen we in de btw dus rustig naast ons neerleggen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/21b0d56832cd995481bcc42c62e111db45928e84bdffdf436393eb0188a5eed4 | shasum -a 256