Onder 7.14 Parket bij de Hoge Raad 8 maart 2016

Bij de beoordeling van deze vraag grijpt het Hof van Justitie EG terug op het arrest Fillibeck van 16 oktober 1997, C-258/95, V-N 1998/2.35. Hierin oordeelde het Hof van Justitie EG dat de behoeften van de onderneming er toe kunnen leiden dat het gratis vervoer van werknemers (woon-werkverkeer) niet als een privé-aangelegenheid van die werknemers, maar als een dienst voor bedrijfsdoeleinden moest worden aangemerkt, namelijk als de omstandigheden het bedrijf verplichten om het woon-werkverkeer voor die werknemers te verzorgen. Op dezelfde wijze oordeelt het Hof van Justitie EG nu dat het verschaffen van een gratis maaltijd vanuit de bedrijfskantine aan relaties of personeel in principe een uitgaaf voor privédoeleinden van het personeel/relaties is, doch dat bijzondere omstandigheden er toe kunnen leiden dat het nuttigen van een door de werkgever aangeboden maaltijd primair toch als een uitgaaf voor bedrijfsdoeleinden moet worden aangemerkt, waarvan het privé-element (een mens moet toch eten) dan bijkomstig is. Die bijzondere omstandigheden moeten volgens het Hof van Justitie EG objectief kunnen worden vastgesteld. Als wij het goed lezen is echter al sprake van een bijzondere omstandigheid - en dus van een ‘bedrijfsbehoefte’ - als met de voedselverstrekking het goede (efficiënte) verloop van zakelijke bijeenkomsten gegarandeerd wordt. Met andere woorden: de private consumptie van spijzen en dranken tijdens het werk is in die gevallen zakelijk noodzakelijk. Naar wij vermoeden zal deze open-norm-achtige uitleg van het Hof van Justitie EG in menig lidstaat de nodige discussies opleveren. Is er wel sprake van een privébehoefte als er méér dan het spreekwoordelijke broodje kaas in de vergaderruimte wordt geserveerd? En wat als buiten de deur gegeten wordt? En voorts: wat zijn de uitstralingseffecten naar andere goederen? (...).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/21b0d56832cd995481bcc42c62e111db45928e84bdffdf436393eb0188a5eed4 | shasum -a 256