Alinea 47 Parket bij de Hoge Raad 14 juni 2016

25. Ik meen evenwel dat een andere benadering de voorkeur verdient. Het hof heeft in de onderhavige zaak de betalingsverplichting wegens overschrijding van de redelijke termijn verminderd met “€ 26.383,-, zodat de betalingsverplichting voor de veroordeelde gesteld wordt op een bedrag van € 150.000,-.” Deze korting gaat ongewoon fors uit boven het maximumbedrag van € 5.000,-- dat de Hoge Raad hanteert in gevallen waarin de overschrijding van de redelijke termijn heeft plaatsgevonden in de cassatiefase. Ook in gevallen waarin de Hoge Raad alsnog overgaat tot vermindering van de betalingsverplichting wegens overschrijding van de redelijke termijn in feitelijke aanleg pleegt de Hoge Raad het maximumbedrag van € 5.000,-- aan te houden, “overeenkomstig het in HR 17 juni 2008, ECLI:NL:HR:2008:BD2578, NJ 2008/358 weergegeven uitgangspunt dat de vermindering van de betalingsverplichting wegens overschrijding van de redelijke termijn in ontnemingszaken in beginsel niet meer bedraagt dan € 5.000,–“. Daar staat tegenover dat de feitenrechter niet is gebonden aan het genoemde maximumbedrag van € 5.000,-- en dat het rechtsgevolg dat de feitenrechter heeft verbonden aan de door hem vastgestelde overschrijding van de redelijke termijn slechts op zijn begrijpelijkheid kan worden getoetst. De vermindering van de betalingsverplichting wegens overschrijding van de redelijke termijn ligt in de onderhavige zaak in cassatie niet ter toetsing voor. Wel kan de vraag worden gesteld hoe de omvang van de vermindering moet worden geduid. Het gaat daarbij niet alleen om een opvallend hoog bedrag, maar ook om een bedrag dat op geen andere wijze kan worden geduid dan als te zijn afgestemd op het ‘ronde’ bedrag van € 150.000,--. Daaraan doet niet af dat het hof het woord “zodat” en niet “opdat” gebruikt. Een extra aanknopingspunt voor de juistheid van deze uitleg is dat deze werkwijze ook is toegepast in de zaken van de medeveroordeelden, deels met andere bedragen. Uitgaande van deze uitleg, meen ik dat aangenomen kan worden dat het hof de betalingsverplichting ook op € 150.000,-- zou hebben vastgesteld indien het het bedrag van € 7.475,-- op de schatting van het wederrechtelijk verkregen voordeel in mindering zou hebben gebracht. In die uitleg is het middel op zichzelf terecht voorgesteld, maar kan het niet tot cassatie leiden.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/fb3a7e7888f5f35f9980b9c0a87c29067c8bfecdee8565b0e124a02748379764 | shasum -a 256