Onder 7.7 Parket bij de Hoge Raad 25 augustus 2016

Ik meen dat hieruit volgt dat het er niet om gaat of de belanghebbenden hun ‘verdienmodel’ al dan niet aan de fiscus hebben uit- of overgelegd, maar om de vraag of de Inspecteur op basis van de hem ter beschikking staande kennis en gegevens, had moeten vermoeden dat een ‘verdienmodel’ zou kunnen bestaan dat verder ging dan het hem reeds bekende gebruik van de Bosal-mismatch door de belanghebbenden. Het standpunt van de fiscus komt er op neer dat de belanghebbenden hadden moeten melden dat zij niet aangekocht zouden zijn door de Nederlandse tak van de [X] -groep als het niet de bedoeling was geweest om het Bosal gat te vergroten met hun realisatiewinsten en het fiscale voordeel daarvan te delen met hun voormalige aandeelhouders en eventuele intermediairs ( [A] ). Die benadering impliceert echter een beoordeling op basis van een zeer beperkt vertrouwensbeginsel, welke beoordeling duidelijk niet gekozen is door de wetgever, die - behalve in geval van kwade trouw - niet een beoordeling van de gerechtvaardigdheid van de verwachtingen van de belastingplichtige wenst, maar van de taakvervulling, de (on)oplettendheid, de gewenste mate van achterdocht en de twijfelredenen van de Inspecteur. De benadering van de fiscus in deze zaak lijkt uit te gaan van het bestaan van een verplichting tot ( advance ) disclosure van belastingontwijkingsstructuren zoals die in de VS en in het VK bestaat. Een dergelijke verplichting bestaat echter niet in Nederland.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/8935b27e73d67aecf340321a5f7324098e8b8090fc3aad49e0caeb2ba1e17005 | shasum -a 256