Onder 3.9 Parket bij de Hoge Raad 22 januari 2016

In onze zaak zit de pijn niet in reeds geïncasseerde dwangsommen of proceskosten, maar in het mogelijk vervallen van de titel van de betaling door [B] aan [eiser]. Ik zeg met nadruk mogelijk: in Meccano was er buiten het vernietigde vonnis geen rechtsgrond waarop Otto Simon dwangsommen aan Meccano verschuldigd was, maar dat kan met de betaling aan [eiser] in onze zaak heel goed anders liggen.Weliswaar heeft vernietiging van het verstekvonnis in kort geding tot gevolg dat deze uitspraak van meet af aan geacht moet worden niet te hebben bestaan en dat eventueel op grond van die uitspraak verrichte betalingen teruggedraaid moeten worden als onverschuldigd betaald , bepaald niet uitgesloten is volgens mij dat de (bodemrechter zal oordelen dat de) aan [eiser] gedane betaling berust op de overeenkomst [B]-[eiser]. Dat is een belangrijk verschil met Meccano : of de rechtsgrond van de betaling in stand blijft hangt in de onderhavige zaak niet uitsluitend af van de beslissing in het hoger beroep van dit kort geding; die vraag kan in een latere bodemprocedure aan de orde komen. In zoverre spreekt de door A-G Langemeijer genoemde tegenwerping uit 2.6 dat retrospectie in een kort geding niet nodig is omdat het slechts om voorlopige voorzieningen gaat en niet om een definitieve vaststelling van rechten en verplichtingen, in onze zaak wél aan. Om deze reden zou aangenomen kunnen worden dat het oordeel in Meccano dat het hof niet verplicht is rekening te houden met het wegvallen van de titel voor de tenuitvoerlegging van het in eerste aanleg gewezen vonnis, a fortiori geldt ten aanzien van het (mogelijk) wegvallen van de titel voor het voldoen aan de veroordeling in eerste aanleg.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/3d47f58160127eb092b9a0eb2e8ef54c123c2147764bd65904caabc298cc53a4 | shasum -a 256