Onder 3.12 Parket bij de Hoge Raad 22 januari 2016

Voor zover betwijfeld kon worden of de appelrechter ambtshalve beschikt over de mogelijkheid van retrospectie is dat in elk geval niet meer zo na HR 20 mei 2011, ECLI:NL:HR:2011:BP6591, NJ 2011/240 ( […]/Stichting Berregratte ) . In deze huurzaak werd verhuurster bij vonnis in kort geding in eerste aanleg veroordeeld om op straffe van een dwangsom onmiddellijk het rustig genot van de onroerende zaak aan de huurder te verschaffen. Het hof vernietigde dit vonnis, maar uit zijn overwegingen bleek dat het had bedoeld het vonnis te vernietigen enkel voor de periode na ommekomst van de opzegtermijn die, naar het oordeel dat naar alle waarschijnlijkheid door de bodemrechter zou worden geveld, door verhuurster in acht genomen had moeten worden. Dat oordeel, met het gevolg dat de aanspraak van huurder van door verhuurster vóór bedoeld tijdstip eventueel verbeurde dwangsommen kwam te vervallen, vond Uw Raad onbegrijpelijk gemotiveerd. Áls het hof retrospectie toepast, moet dat ook op logisch consistente wijze in het dictum weerklinken, zo begrijp ik het arrest. Daarbij past wel de nuancering dat Berregratte in cassatie niet had geklaagd dát het hof retrospectie heeft toegepast, althans had willen toepassen. A-G Huydecoper concludeerde tot verwerping; hij wees erop dat Berregratte in appel ook had aangevoerd dat er geen grond meer was voor de door de rechter in eerste aanleg opgelegde verbod, en vond niet dat op de appelrechter in kort geding de plicht rustte om ambtshalve retrospectie toe te passen. Omdat ik dat laatste onderschrijf, een citaat uit zijn conclusie voor deze zaak (andermaal in de context van verbeurde dwangsommen, die als gezegd niet speelt in onze zaak):

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/3d47f58160127eb092b9a0eb2e8ef54c123c2147764bd65904caabc298cc53a4 | shasum -a 256