Onder 3.4 Parket bij de Hoge Raad 22 januari 2016

Over kwestie (i) kan ik kort zijn. Naar vaste rechtspraak geschiedt de beoordeling van het vereiste spoedeisend belang voor toewijzing in appel van een in eerste aanleg gevorderde voorziening in kort geding ex nunc . Dit is een uitvloeisel van de devolutieve werking van het appel die meebrengt dat de zaak wordt beoordeeld naar de stand van zaken ten tijde van de beslissing van de appelrechter, zowel ten aanzien van het spoedeisend belang, als ten aanzien de toewijsbaarheid van de vordering . De aan te leggen toets draait in wezen om de vraag of, de belangen van partijen afwegende, een bodemprocedure kan worden afgewacht . De voorzieningenrechter dient dat ambtshalve te controleren, ook buiten de grieven om . In cassatie staat vast dat de aan de gevorderde voorziening ten grondslag liggende loonvordering ten tijde van het bestreden arrest nagenoeg volledig was voldaan (en wel door medegedaagde [B] na betekening van het verstekvonnis). Met het (nagenoeg volledig) tenietgaan van de loonvordering door deze betaling kon het hof in kort geding oordelen dat daarmee niet langer sprake was van spoedeisend belang bij de gevraagde voorziening ten tijde van het wijzen van arrest . Het is juist dat een loonvordering in kort geding meestal spoedeisend is, omdat de werknemer het loon nodig heeft voor zijn levensonderhoud , maar in dit geval lag dat door voornoemde betaling inmiddels in appel anders. Voor het hof leverde het marginale geldbedrag dat resteerde kennelijk onvoldoende spoedeisend belang op. Dat kan gelet op de minder strenge motiveringseisen in kort geding volgens mij zo door de beugel . Voor het overige gaat het hier om een feitelijk oordeel, dat in cassatie verder niet kan worden getoetst .

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/3d47f58160127eb092b9a0eb2e8ef54c123c2147764bd65904caabc298cc53a4 | shasum -a 256