Onder 2.10 Parket bij de Hoge Raad 9 september 2016

Uit de memorie van toelichting blijkt dat de wetgever verondersteld heeft dat de wederpartij bij niet-gestanddoening door de curator steeds een keuze zal maken tussen de hiervoor besproken opties, gehele of partiële ontbinding of omzetting in vervangende schadevergoeding. Er lijkt niet te zijn gedacht aan het geval dat hier aan de orde is, namelijk dat de wederpartij na niet-gestanddoening door de curator níet een van die keuzes maakt, simpelweg omdat de wederpartij daarbij geen belang heeft. Dat daaraan niet is gedacht, blijkt ook uit het voorbeeld dat in de memorie van toelichting wordt gegeven. Dat voorbeeld gaat over een geval waarin de schuldenaar (de failliet) zijn prestatie nog niet heeft geleverd en de wederpartij gedeeltelijk wél, precies andersom dus als in deze zaak. In het voorbeeld heeft de wederpartij belang bij afwikkeling van de wederzijdse verplichtingen uit de overeenkomst en zal zij dus wel een keuze maken. De schuldenaar staat immers bij haar 'in de min'. In de hier aan de orde zijnde zaak is het juist de wederpartij die 'in de min' staat bij de schuldenaar, zodat de wederpartij niet zo'n haast zal hebben om tot afwikkeling van de overeenkomst te komen. Dat geldt zeker nu het geen duurovereenkomst betreft en de wederpartij via een andere route (Woningborg op basis van de GIW-garantie) feitelijk tot een oplossing komt. Hierbij is te bedenken dat algemeen wordt aangenomen dat uit de rechtspraak volgt dat de curator niet de bevoegdheid heeft om tot ontbinding van de overeenkomst over te gaan, tenzij de wet of de overeenkomst hem daartoe bevoegd maakt. Als de schuldenaar niets doet en de curator niets mág doen, blijft de overeenkomst derhalve in stand. Het is dit in stand blijven van de overeenkomst dat de onderhavige problematiek veroorzaakt.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/8233587397c2aae8b56f9d834e0eb8cd37c1f07c560c894abce4dd1d2337ba37 | shasum -a 256