Onder 2.25 Parket bij de Hoge Raad 23 september 2016

Voor zover het subonderdeel bedoeld te betogen dat er geen internationale bevoegdheidsgrond is aan te wijzen voor het arrest van 31 oktober 2000 en dat dit arrest dus is gewezen in strijd met het volkenrechtelijke beginsel van immuniteit van jurisdictie van soevereine staten, stuit het subonderdeel af op hetgeen ik hiervoor heb opgemerkt over de limitatieve gronden voor herroeping in art. 382 Rv en de termijn waarbinnen het buitengewone rechtsmiddel van herroeping moet worden ingesteld. In het onderhavige geval hebben Irak c.s. een beroep gedaan op de grondslag ‘bedrog door de wederpartij in het geding gepleegd’. Het hof heeft zijn beslissing tot niet-ontvankelijkheid gebaseerd op de vaststelling dat Irak c.s. sinds 8 februari 2013 bekend waren met de feiten die tezamen duiden op bedrog door [verweerster], hetgeen betekent dat de termijn voor het rechtsgeldig instellen van een vordering tot herroeping op 8 mei 2013 is verstreken. In cassatie wordt deze feitelijke vaststelling door het hof niet bestreden. Het blijft dan ook onduidelijk welke wettelijke grondslag er bestaat voor de klacht dat er sprake zou zijn geweest van een oneerlijke behandeling van de vordering tot herroeping door het hof als gevolg van een miskenning door het hof van fundamentele processuele waarborgen en fundamentele beginselen van volkerenrecht.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/fbe9238da539d5e4ce65686393368f8766cb1c5fb2e0754f7f8d6c6602411831 | shasum -a 256