Onder 2.3 Parket bij de Hoge Raad 7 oktober 2016

In punt 5 stelt de klacht dat dit oordeel getuigt van een onjuiste rechtsopvatting, althans onbegrijpelijk is in het licht van het partijdebat. In punt 6, 7 en 9 wordt geklaagd dat, voor zover het oordeel aldus moet worden begrepen dat partijen overeenstemming zouden hebben over de peildatum voor de waardering van de huwelijksgoederengemeenschap, de beslissing onbegrijpelijk is, nu dit niet kan worden afgeleid uit het procesdossier. In punt 10 stelt de klacht dat de tekst van de bestreden overweging er op wijst dat het hof is uitgegaan van een onjuiste rechtsopvatting met betrekking tot de peildatum. Volgens de klacht heeft het hof miskend dat onderscheid moet worden gemaakt tussen de peildatum voor de omvang en samenstelling van de huwelijksgoederengemeenschap en de peildatum voor de waardering. Ter toelichting wijst de klacht erop dat in het oordeel van het hof “dat de vrouw onvoldoende feiten en omstandigheden heeft aangevoerd om hiervan af te wijken” de suggestie besloten ligt dat het door de vrouw bepleite standpunt een afwijking van de hoofdregel betreft waarvoor zij bijzondere omstandigheden zou moeten stellen, terwijl de vrouw juist toepassing van de hoofdregel bepleit, waarvoor zij geen bijzondere omstandigheden behoeft te stellen. De klacht stelt in punt 11 dat het hof heeft miskend dat art. 3:172 BW meebrengt dat partijen naar rato van hun eigendomsaandeel dienen bij te dragen in de lasten en dat zij profiteren van de vruchten. Volgens de klacht volgt uit dit wetsartikel dat de vrouw recht heeft op de vruchten van de kapitaalpolis (de waardestijging daarvan) tot het moment van feitelijke verdeling. De klacht merkt in dat verband op dat de vrouw via de partneralimentatie haar aandeel in de premie voor de kapitaalpolissen voldoet. In zoverre is de overweging van het hof dat “daarbij nog komt dat de vrouw niet bijdraagt aan de vermogensopbouw van deze kapitaalverzekering” volgens de klacht onbegrijpelijk en niet relevant bij de toepassing van de hoofdregel. Volgens de klacht kan het enkele feit dat de vrouw de premies voor de kapitaalpolissen niet (rechtstreeks) betaalde, geen argument zijn om af te wijken van de wettelijke peildatum en de hoofdregel van art. 3:172 BW. Het had hoogstens aanleiding kunnen zijn om de vrouw de veroordelen om alsnog de helft van de premies te betalen, wanneer dit door de man was gevorderd. Gesteld wordt dat de man dit niet heeft gedaan en dat, indien dit wel het geval was geweest, zulks voor de vrouw aanleiding zou zijn geweest om een wijziging van de alimentatie te verzoeken.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/6153631661cf5491888597358dfd69109b975b1702479b90558c50a788baece9 | shasum -a 256