Onder 2.20 Parket bij de Hoge Raad 7 oktober 2016

In punt 23 stelt de klacht dat het oordeel van het hof getuigt van een onjuiste rechtsopvatting. De klacht neemt tot uitgangspunt dat het hof kennelijk van oordeel is dat het verzoek van de vrouw om te man te veroordelen om haar een vergoeding te betalen vanwege door haar gemaakte huishoudelijke kosten in de periode van vóór 1 juli 2012 moet worden afgewezen omdat de vrouw dat verzoek eerst in hoger beroep en daarmee te laat heeft ingediend, en dat zij daarom haar recht heeft verwerkt om een dergelijk verzoek alsnog te doen. In punt 24 wordt geklaagd dat het hof met dit oordeel miskent dat de vrouw het recht heeft om in hoger beroep haar verzoek te vermeerderen en daarnaast miskent dat het de vrouw vrij staat om voor het eerst in hoger beroep (nieuwe) nevenvoorzieningen bij echtscheiding te verzoeken. Voorts wordt geklaagd dat het hof miskent dat voor het aannemen van rechtsverwerking méér nodig is dan uitsluitend het stilzitten van de vrouw. De klacht stelt dat het hof zijn oordeel dat sprake is van rechtsverwerking baseert op de enkele omstandigheid dat de vrouw tot het hoger beroep heeft gewacht met het instellen van de vordering. Indien zulks op zichzelf al voldoende zou zijn om rechtsverwerking aan te nemen dan zou de mogelijkheid van een eisvermeerdering in hoger beroep daarmee volgens de klacht illusoir worden. In punt 25 stelt de klacht dat, ook indien in de bestreden overweging rechtsverwerking niet als grondslag voor de afwijzing van het verzoek van de vrouw zou zijn gelegen, dit oordeel onbegrijpelijk is, nu de vrouw niet meer of minder heeft gedaan dan gebruik heeft gemaakt van een aan haar toekomend processueel recht om in hoger beroep haar verzoek te vermeerderen. Het is volgens de klacht onbegrijpelijk dat het hof oordeelt dat een dergelijk verzoek te laat is.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/6153631661cf5491888597358dfd69109b975b1702479b90558c50a788baece9 | shasum -a 256