Onder 2.22 Parket bij de Hoge Raad 7 oktober 2016

Het hof heeft, in cassatie niet bestreden, overwogen dat de man de echtelijke woning in maart 2012 heeft verlaten. Op 19 november 2012 heeft de man de rechtbank verzocht om tussen partijen de echtscheiding uit te spreken. Drie dagen later, op 22 november 2012 , heeft de vrouw de rechtbank verzocht om met ingang van 1 juli 2012 voorlopige voorzieningen te treffen. De rechtbank heeft daarop bij beschikking voorlopige voorzieningen van 21 december 2012 met ingang van 1 juli 2012 kinder- en partneralimentatie vastgesteld, waarbij de rechtbank ervan is uitgegaan dat de man de hypothecaire lasten van de voormalig echtelijke woning zal blijven voldoen. In haar appelschrift van 5 juni 2015, derhalve twee en een half jaar na de door haar verzochte voorlopige voorzieningen en het door haar ingediende verweerschrift tevens inhoudende zelfstandige verzoeken, heeft de vrouw verzocht om de man te veroordelen om aan haar een vergoeding te betalen voor de door haar gemaakte huishoudelijke kosten in de periode nadat de man de echtelijke woning had verlaten tot aan het moment van indienen van het verzoekschrift tot echtscheiding. Eerst op dat moment was het voor de man duidelijk dat de vrouw ook vergoeding wenste van de door haar gemaakte kosten in de periode van maart tot en met juni 2012. In het licht van het feit dat de vrouw niet eerder had verzocht om de man te veroordelen tot het betalen aan haar van een vergoeding van de huishoudelijke kosten in de periode van maart tot en met juni 2012, terwijl zij wel kort na aanvang van de echtscheidingsprocedure had verzocht om de man te veroordelen tot betaling aan haar van alimentatie over de periode met ingang van 1 juli 2012, heeft het hof geen blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door het verzoek van de vrouw af te wijzen. Naar het klaarblijkelijke oordeel van het hof heeft de vrouw in het licht van het bovenstaande bij de man het gerechtvaardigde vertrouwen gewekt dat zij niet een bijdrage in het levensonderhoud zou vragen voor de periode voorafgaand aan 1 juli 2012. Met de woorden “in hoger beroep” heeft het hof niet op het oog de appelprocedure als zodanig, maar op de tamelijk lange tijd die is verstreken na het indienen van het verzoek tot het treffen van een voorlopige voorziening, waarin de vrouw verzoeken heeft ingediend voor de periode met ingang van 1 juli 2012, en het verzoek in hoger beroep. Dit oordeel is zodanig verweven met een beoordeling van de feiten dat het oordeel niet op juistheid kan worden getoetst. Het is ook niet onbegrijpelijk. De verschillende onderdelen van de klacht stuiten alle hierop af.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/6153631661cf5491888597358dfd69109b975b1702479b90558c50a788baece9 | shasum -a 256